Na mn laaste blog van de week, wil ik even nog wat delen met jullie,
Ben gisteren toch de confrontatie met mn zoon aangegaan.
Had er donderavond echt geen energie meer voor, en wilde ook mn man en dochter er niet meer mee belasten.
Er is veel gezegd, ook van zijn kant. Hij is een lieve jongen en weet echt wel hoe het moet. Alleen is het een jongen met een kort lontje en binnen het gezin soms een jongeman zonder lontje
Heb hem voor de zoveelste keer duidelijk gezegd dat er binnen dit gezin op een respect volle manier met elkaar wordt omgegaan en gecommuniceerd. Weet dat hij dat heel moeilijk vind om daar de moeite voor te nemen, maar weet ook dat hij dat beheerst. Heeft verschillende baantjes buiten zijn hbo opleiding en iedereen loopt met hem weg, vanwege zn lieve karakter . Ook mn ouders vinden het zn heerlijk jongeman, dus hij kan het.
Alleen hier in huis is hij graag de kapitien op het schip. Heb echt gezegd ik accepteer echt niet meer je respectloos gedrag tegen mij, ben je moeder hou heel veel van je, maar je bent echt over de grens gegaan.
Na een gesprek van bijna twee uur van vele pogingen van zijn kant uit om toch weer het begeurde te verdraaien, zag hij echt in dit hij te ver was gegaan, heeft ook echt mijn verdriet gezien en vond dat heel erg.
We hebben deze geprekken al vaak gehad de laaste 5 jaar en heb ook gezegd ik za lje er op blijven wijzen als je weer op die manier tegen me praat, hij vind dit heel moeilijk te accepteren, maar heb hem gezegd dat het mijjn taak is als moeder omdat te doen,omdat ik wil dat hij heel bewust wordt van zn HAANTJES gedrag.
Pffff we gaan er weer voor, want mn god wat hou ik van dat jong!!!
PS maar roken doen we niet haha...
